Historia narciarstwa

Biegi narciarskie jako dyscyplina sportowa zyskały popularność w czasach prehistorycznych, a sama dyscyplina rozwinęła się w krajach obejmujących Półwysep Fennoskandzki w Europie Północnej o powierzchni ok. 1,25 mln km². Gdy biegi narciarskie stały się sportem nieco bardziej rozpowszechnionym, przypadły do gustu sportowcom mieszkającym na stałe w Kanadzie, a z czasem doceniła je także Rosja i Polska. Często biegi narciarskie określa się też mianem biegów płaskich, które należą do grupy znanego narciarstwa klasycznego. Skoki narciarskie zostały zapoczątkowane już w XIX wieku jako sposób na szybszy transport podczas mroźnej zimy.

Co ciekawe, taka dyscyplina przydała się nie tylko osobom dbającym o formę, ale przede wszystkim myśliwym, którzy polowali na zwierzęta za pomocą szybkich i łatwo dostępnych nart. Biegi narciarskie przyczyniły się do ułatwienia codziennego życia ludziom, a w szczególności myśliwym, którzy polując na zwierzęta potrzebowali nieco swobody. Ciekawostką jest to, że nart jako środka transportu używali także Indianie, a do ich rozpowszechnienia przyczynili się z całkowitą pewnością Norwedzy. W Polsce narciarstwo biegowe zyskało uznanie już na przełomie XIX i XX wieku, a za jego propagatora uważa się Józefa Schnaidera. W 1919 roku z inicjatywy Apoloniusza Tajnera powstał Polski Związek Narciarski, który sprzyjał rozwijaniu narciarskiej pasji i jednocześnie stał się nieodłącznym elementem kultury fizycznej. Narty odegrały także ważną rolę podczas wojen, ponieważ zapewniały oczekiwaną mobilność bez rezygnacji ze zręczności.

Zdjęcia